Δωμάτιο του Sam
Η Edith πρέπει να μπει στο δωμάτιο του Sam.
Edith: Δεν γνώρισα ποτέ τον παππού Sam, αλλά νομίζω ότι είχε πολλά κοινά με τη μαμά μου. Και οι δύο ήταν αρκετά έντονοι χαρακτήρες.
Η Edith μπορεί να κοιτάξει μια οικογενειακή φωτογραφία στον τοίχο.
Edith: Ο Sam πέρασε τη ζωή του φωτογραφίζοντας, αλλά η μαμά έλεγε πως αγχωνόταν όταν ήταν αυτός μπροστά στην κάμερα. Μάλλον όλοι φοβόμαστε κάτι.
Η Edith μπορεί να κοιτάξει φωτογραφίες ανθρώπων με στρατιωτικές στολές.
Edith: Αντί να κρύβεται από τον θάνατο… ο Sam έμοιαζε να τον κυνηγά.
Η Edith πλησιάζει το μνημείο του Sam και αρχίζει να ξεφυλλίζει τις φωτογραφίες του. Η σκηνή μεταβαίνει στον Sam και τη νεαρή Dawn Finch σε ένα ταξίδι κυνηγιού.
Sam: Dawn, σου υπόσχομαι, δεν θα ξεχάσεις ποτέ αυτό το Σαββατοκύριακο.
Dawn: Ναι, κύριε.
Sam: Αυτές οι αναμνήσεις θα κρατήσουν μια ζωή.
Dawn: Μμ-χμ. Θα χρειαστεί να πυροβολήσω κάτι;
Sam: Είναι ταξίδι κυνηγιού, Dawn. Το να πυροβολήσεις ενθαρρύνεται ιδιαίτερα.
Ο Sam στρέφει την κάμερά του στη Dawn.
Dawn: Τι;
Dawn: Είναι πολύ νωρίς, μπαμπά.
Dawn: ΟΚ.
Αν ο Sam τραβήξει φωτογραφία οτιδήποτε άλλο εκτός από τη Dawn:
Dawn: Δεν θα έπρεπε να φεύγουμε;
Sam: Θέλω μόνο να τραβήξω μια φωτογραφία σου, Dawn, και μετά φεύγουμε.
Dawn: Είμαι εδώ, μπαμπά.
Sam: Μόνο μια λήψη της Dawn και φεύγουμε.
Ο Sam πρέπει να τραβήξει φωτογραφία της Dawn.
Sam: Τέλεια.
Ο Sam απομακρύνει τη φωτογραφία και εμφανίζεται άλλη μία. Η σκηνή αλλάζει: η Dawn κάθεται έξω από το αυτοκίνητο διαβάζοντας ποιήματα, με μια ομπρέλα στη βροχή.
Dawn: Θα βρέχει όλο το Σαββατοκύριακο, έτσι;
Αν ο Sam δεν τραβήξει φωτογραφία της Dawn:
Dawn: Σε παρακαλώ, απλώς τράβα τη φωτογραφία επιτέλους.
Sam: Ε, ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ!
Dawn: Θες να με βγάλεις ή όχι;
Dawn: Έλα τώρα!
Ο Sam στρέφει την κάμερα στη Dawn, που διαβάζει δίπλα στην ταμπέλα Odin Finch Memorial Park.
Dawn: Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το Σαββατοκύριακο, μπαμπά.
Sam: Αυτό είναι το πνεύμα!
Sam: Χαμογέλα, Dawn!
Ο Sam τη φωτογραφίζει.
Sam: ΟΚ, το 'χω.
Ο Sam αλλάζει φωτογραφία και η σκηνή περνά στη Dawn που κρατά την κάμερα.
Dawn: Θα τραβήξω μερικές εγώ, ΟΚ;
Sam: Πρόσεχε μόνο. Αυτή η κάμερα είναι πιο παλιά κι από σένα.
Dawn: Έχεις δίκιο, μπαμπά. Αρχίζει να καθαρίζει ο καιρός. Αν και παγώνω ακόμα.
Η Dawn μπορεί να τραβήξει μια φωτογραφία ενός πουλιού, το οποίο πετά μακριά.
Dawn: Αχ...
Η Dawn στρέφει την κάμερα στον πατέρα της, ο οποίος ουρεί σε ένα δέντρο.
Sam: Σίγουρα δεν έπρεπε να πιω τόσο καφέ.
Dawn: Μείνε ακίνητος να σε τραβήξω.
Sam: Δεν θα κουνηθώ καθόλου.
Dawn: Τελείωσες;
Sam: Σου ακούγεται να τελείωσα; Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο απ’ το να κατουράς έξω. Όπα — μάλλον έχει μείνει κι άλλο καύσιμο στη δεξαμενή!
Η Dawn πρέπει να τραβήξει μια φωτογραφία του Sam.
Sam: Ε, ακούς!
Dawn: Αυτή τη φωτογραφία θα την κρατήσω.
Η Dawn απομακρύνει τη φωτογραφία και εμφανίζεται μία άλλη. Η σκηνή αλλάζει: η Dawn κρατά την κάμερα ενώ ο Sam κοιτά έναν χάρτη δίπλα στη λίμνη.
Sam: Απλώς λέω ότι δεν θα είμαι πάντα εδώ, Dawn. Πρέπει να θυμάσαι αυτά τα πράγματα. Αν θέλεις να επιβιώσεις.
Dawn: Θα είμαι καλά, μπαμπά.
Sam: Ξέρεις ποιος άλλος πίστευε πως θα ήταν καλά;
Dawn: Κάποιος που πέθανε;
Sam: Dawn, μιλάω σοβαρά.
Dawn: Ξέρω, μπαμπά. Είσαι πάντα σοβαρός. Δεν σε κάνει να χαλαρώσεις όλο αυτό το τοπίο;
Sam: Λοιπόν, για να σου πω την αλήθεια, είχα να έρθω εδώ πάνω από 20 χρόνια. Τελευταία φορά ήταν με τον αδερφό μου, τον Calvin. Θεέ μου, τι εκδρομή. Ο παππούς σου, Sven, μας έμαθε να ψαρεύουμε. Να ανάβουμε φωτιά. Βρήκαμε ένα παλιό μονοπάτι υλοτομίας. Ελάφια παντού. Στοιχηματίζω ότι αν θυμόμουν πού ήταν, θα βρίσκαμε ένα θηλυκό σε χρόνο μηδέν. Δώσε μου ένα λεπτό να κοιτάξω τον χάρτη... Χμμ... Ας δούμε... Ίσως... Ή μήπως ήταν... Μπορεί να ήταν...
Η Dawn μπορεί να τραβήξει μια φωτογραφία του Sam.
Sam: Dawn, δεν νομίζεις πως υπάρχει κάτι πιο ενδιαφέρον να φωτογραφίσεις;
Sam: Δεν χρειάζεται να χαραμίζεις άλλο φιλμ για μένα, μικρή.
Η Dawn στρέφει την κάμερα σε ένα ελάφι στο βάθος.
Dawn: Μπαμπά!
Sam: Καλή παρατηρητικότητα, Dawn!
Η Dawn τραβά τη φωτογραφία και αποκαλύπτεται άλλη μία. Η σκηνή αλλάζει και η Dawn σημαδεύει με καραμπίνα.
Sam: Πριν πυροβολήσεις, άσε με να τραβήξω μία φωτογραφία σου.
(Αν ο Sam δεν εστιάσει πάνω της)
Dawn: Είμαι εδώ, μπαμπά.
Sam: Περίμενε ένα δευτερόλεπτο, Dawn. Θέλω να σε τραβήξω.
Ο Sam στρέφει την κάμερα στη Dawn.
Dawn: Μπαμπά, εγώ—
Sam: Πάρε μια ανάσα. Κλείσε τη φαντασία σου. Συγκεντρώσου στον στόχο.
Ο Sam τραβά φωτογραφία και η σκηνή αλλάζει: η Dawn σημαδεύει το ελάφι.
Sam: Άσε με να έρθω πίσω σου...
Dawn: Πρέπει να το κάνω αυτό;
Sam: Dawn, δεν πρέπει να κάνεις τίποτα. Αλλά αν θέλεις να επιβιώσεις, πρέπει να είσαι δυνατή. Στάσου ίσια, αγκώνες κάτω — όπως το κάναμε. Όποτε είσαι έτοιμη...
Ο Sam τραβά φωτογραφία καθώς η Dawn πυροβολεί ταυτόχρονα.
Sam: Τέλεια βολή, Dawn!
Ο Sam αφαιρεί τη φωτογραφία και εμφανίζεται άλλη σκηνή: η Dawn κλαίει δίπλα στο ελάφι, ενώ ο Sam ρυθμίζει το χρονόμετρο της κάμερας και ανεβαίνει προς εκείνη.
Dawn: [κλαίγοντας]
Sam: Είμαι περήφανος για σένα, Dawn! Να το θυμάσαι αυτό, εντάξει;
Αν ο Sam δεν φτάσει εγκαίρως:
Sam: Συγγνώμη, Dawn. Πρέπει να επαναφέρω το χρονόμετρο.
Sam: Μισό λεπτό, μικρή. Θέλω μια φωτογραφία των δυο μας μαζί.
Sam: Γαμώτο! ΓΑΜΩΤΟ!
Ο Sam τελικά φτάνει την Dawn στην άκρη του γκρεμού.
Dawn: Μπαμπά, σπαρταράει ακόμα. Νομίζω ότι είναι...
Sam: Είναι απολύτως φυσιολογικό, Dawn. Απλώς κοιτά—
Το ελάφι σπαρταράει και πετάει τον Sam από τον γκρεμό.
Dawn: ΜΠΑΜΠΑΑΑΑΑ!!
Η κάμερα απαθανατίζει τον Sam την ώρα που πέφτει στον θάνατό του. Η σκηνή επιστρέφει στην Edith στο παρόν. Κλείνει τις φωτογραφίες και σχεδιάζει το πορτρέτο του Sam στο ημερολόγιό της.
Edith: Από όλες τις ιστορίες... αυτή είναι εκείνη που θα ήθελα περισσότερο να μου είχε πει η μαμά μου.
Η Edith συνεχίζει μέσα από μια ξύλινη συρόμενη πόρτα.
Edith: Μετά τον θάνατο του Sam, η μαμά μου κι η Edie ήρθαν πολύ κοντά. Και οι δύο είχαν χάσει πάρα πολλά.
Gregory, Dawn, and Gus' Barracks
Η Edith πρέπει να μπει στο κοινόχρηστο υπνοδωμάτιο, όπου θα βρει ένα γράμμα γραμμένο στις άκρες ενός εγγράφου διαζυγίου, μέσα στο δωμάτιο του μωρού Gregory.
Sam: [αφήγηση] Αγαπητή Kay,
Sam: [αφήγηση] Θυμάσαι πώς γελούσε ο Gregory όταν νόμιζε ότι ήταν μόνος;
Sam: [αφήγηση] Σαν κάτι να συνέβαινε που μόνο αυτός μπορούσε να δει.
(Η σκηνή αλλάζει: ο Gregory παίζει με ένα βατραχάκι στην μπανιέρα.)
Sam: [αφήγηση] Νομίζω έβλεπε πράγματα που εμείς οι υπόλοιποι δεν μπορούσαμε.
Το βατραχάκι του γλιστρά απ’ τα χέρια, και εμφανίζεται η Kay. Πριν τραβήξει το τάπα της μπανιέρας, χτυπάει το τηλέφωνο και πηγαίνει να το απαντήσει.
Kay: Το μπάνιο τελείωσε, Gregory. Ώρα να... Περίμενε λίγο, αγόρι μου. Ναι; Sam, σου είπα πως δεν θέλω να μιλήσω τώρα.
Sam: [αφήγηση] Αναρωτιέμαι τι έβλεπε. Πώς ήταν ο κόσμος του. Μου θύμιζε πολύ τον Calvin. Βυθισμένος στη φαντασία του.
(Πρώτη τηλεφωνική συνομιλία της Kay:)
Kay: Δεν είπα ποτέ κάτι τέτοιο! Kay: Μην μου βάζεις λόγια στο στόμα! Kay: Sam, σταμάτα. Kay: Όχι! Kay: Σε παρακαλώ, Sam. Kay: Δεν μπορείς να επιστρέψεις σπίτι. Kay: Γιατί δεν θέλω να σε δω. Kay: Το λες πάντα αυτό. (...) Kay: Απλώς σταμάτα! Kay: Δεν χρειάζομαι συγγνώμες! (...) Kay: Άσε με να τελειώσω! Kay: Όχι, Sam, το ξέρω. Kay: Έχω κουραστεί να σου μιλάω. Kay: Τίποτα δεν αλλάζει ποτέ, Sam.
Sam: [αφήγηση] Ό,τι κι αν έβλεπε... σίγουρα τον έκανε ευτυχισμένο. Ξέρω πόσο ανόητο ακούγεται. Ότι ανησυχούσα για ένα μωρό που ήταν υπερβολικά ευτυχισμένο. Αλλά ένιωθα πως μου ξέφευγε.
Η Kay επιστρέφει και τραβά το τάπα, αδειάζοντας το νερό από την μπανιέρα.
Kay: Συγγνώμη για πριν, Gregory.
Sam: [αφήγηση] Ξέρω ότι έκανες ό,τι μπορούσες. Ίσως αν δεν είχα τηλεφωνήσει εκείνο το βράδυ...
Η Kay κλείνει την πόρτα του μπάνιου και ξαναπαίρνει τηλέφωνο. Τα λόγια της αρχίζουν να γίνονται δυσδιάκριτα.
Kay: Γαμώτο. Περίμενε λίγο. Δεν θέλω ο Gregory να ακούσει αυτό.
(Δεύτερη συνομιλία της Kay:)
Kay: Sam, δεν θέλω να σου μιλήσω. Kay: Με τρομάζεις αυτή τη στιγμή — το καταλαβαίνεις; Kay: Τι εννοείς; Kay: Τώρα γίνεσαι γελοίος, Sam. (...) Kay: Είναι μια χαρά! Είναι ακόμα μέσα στη μπανιέρα. (...) Kay: Η οικογένειά σου είναι απλώς... (…) δεν μπορώ καν… Kay: Δεν υπάρχει τίποτα κακό με (…) Kay: Μην έρθεις στο σπίτι τώρα. Kay: Αν το κάνεις, θα σε δω και θα καλέσω την αστυνομία. Kay: Τότε κλείσε! Kay: Sam, πρέπει να (…) Gregory, (…) μπανιέρα… (...)
Sam: [αφήγηση] Μακάρι να μπορούσε να μας είχε πει… για τον κόσμο που έβλεπε.
Ο Gregory χρησιμοποιεί το βατραχάκι για να ξανανοίξει την αποχέτευση, και το νερό αρχίζει σιγά-σιγά να γεμίζει την μπανιέρα. Καθώς η στάθμη ανεβαίνει, η σκηνή μετατρέπεται σε μια τεράστια εκδοχή της μπανιέρας, στολισμένη με φύκια, ενώ τα χέρια του Gregory μοιάζουν βατραχίσια, με μεμβράνες.
Sam: [αφήγηση] Kay, υπάρχουν τόσα που δεν καταλαβαίνω. Για τον Gregory… για όλα… Αλλά ξέρω πως ό,τι έγινε, δεν ήταν δικό σου φταίξιμο.
Sam: [αφήγηση] Και όπου κι αν είναι τώρα ο Gregory… είμαι σίγουρος πως είναι ευτυχισμένος.
Sam: [αφήγηση] Και θα ήθελε κι εσύ να είσαι ευτυχισμένη.
Sam: [αφήγηση] Καλή τύχη, Kay.
Sam: [αφήγηση] Με αγάπη, Sam
Στο παρόν, η Edith αφήνει το γράμμα διαζυγίου πίσω στη θέση του και σχεδιάζει το πορτρέτο του Gregory στο ημερολόγιό της.
Η Edith μπορεί να διαβάσει έναν κύλινδρο με ποίημα γραμμένο απ’ τη μητέρα της.
Edith: Δεν μπορώ να φανταστώ τη μαμά να γράφει ποίηση — κι όμως… μου είχε κρατήσει τόσα μυστικά.
Ποίημα για τον Gus Που πάντα έλεγε πως ο γάμος ήταν κακή ιδέα
> Ο πατέρας μας ποτέ δεν μας χτύπησε, > τουλάχιστον όχι πολύ δυνατά. > > Πριν την ημέρα που ο αδερφός μου είπε > με την εφηβική του αδιαφορία > > πως θα πέθαινε πριν δει > γάμο στην αυλή μας. > > Ο πατέρας τον ανάγκασε να έρθει φυσικά, > μα ο Gus στάθηκε μακριά > > απλώς πέταξε τον χαρταετό του και καταχώνιασε > την καταιγίδα μέσα του. > > Προσπάθησα να τον μεταπείσω, > αλλά παρότι δεν την είχε γνωρίσει > > “Δεν χρειαζόμαστε μητριά,” > ήταν τα λόγια που θυμάμαι. > > Όταν ήρθε η ώρα για φωτογραφίες, > ο πατέρας του φώναξε: “Έλα εδώ!” > > Μα ο Gus αρνήθηκε και, ως ένδειξη, > σήκωσε το μεσαίο του δάχτυλο. > > Ο άνεμος δυνάμωσε και πανικόβλητες χήνες > εμφανίστηκαν και χάθηκαν γρήγορα. > > Αλλά το μόνο που έκαναν οι άνθρωποι εκείνη τη μέρα > ήταν να μπουν μέσα στη σκηνή. > > Η βροχή άρχισε να πέφτει με το κουτάλι > αλλά κανείς δεν φοβήθηκε > > ότι η φύση ίσως να γκρεμίσει τη σκηνή > που είχε πρόχειρα στήσει ο πατέρας μας. > > Η βροντή ακούστηκε πολύ κοντά, > γεμάτη οργή και δύναμη. > > Αλλά το μόνο που είπε ο πατέρας ήταν: > “Βάλε τη μουσική πιο δυνατά!” > > Εύχομαι... > εύχομαι να μπορούσα να πω ειλικρινά > πως σε σκέφτηκα εκείνη τη μέρα— > > Εκεί έξω, μόνος στην ακτή, > μόνο εσύ, ο άνεμος, η θάλασσα και ο αφρός. > > Μα δεν το έκανα. Ως τη στιγμή που σε βρήκαμε.
Στο παρόν, η Edith τυλίγει πίσω τον κύλινδρο και σχεδιάζει το πορτρέτο του Gus στο ημερολόγιό της.
Edith: Δεν τον ανέφερε ποτέ... αλλά κάποτε η μαμά μου μου είχε πει πως, αν ήμουν αγόρι, θα με ονόμαζαν “Gus”.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου