Νεκροταφείο των Finch
Η Edith βγαίνει από το ίδιο μονοπάτι που είχε πάρει ο Walter, προς την ύπαιθρο, όπου οι ράγες του τρένου σταματούν απότομα λόγω διάβρωσης του εδάφους.
Edith: Τώρα που έχει μείνει μόνο ένας από εμάς... ή ίσως δύο, σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να ακούσω τις ιστορίες με τα δικά μου αυτιά. Και να μάθω τι έγινε με τους υπόλοιπους. Αλλά τώρα φοβάμαι ότι οι ίδιες οι ιστορίες ίσως να είναι το πρόβλημα. Ίσως πιστέψαμε τόσο πολύ στην οικογενειακή κατάρα... που την κάναμε αληθινή.
Περνώντας δίπλα από το μνημείο του Walter στο σημείο που πέθανε, η Edith συνεχίζει σ’ ένα διχαλωτό μονοπάτι δίπλα στην παραλία.
Edith: Δεν ξέρω αν πρέπει να τα γράφω όλα αυτά... Ίσως θα ήταν καλύτερα αν όλα αυτά πέθαιναν μαζί μου. Αλλά πίστεψα ότι εσύ έπρεπε να γνωρίζεις την οικογένειά σου. Και την ιστορία της οποίας είσαι μέρος. Αν είμαι ειλικρινής, μάλλον νιώθω τόσο χαμένη όσο κι εσύ τώρα. Νομίζω οι άνθρωποι σ’ αυτές τις ιστορίες τις πίστευαν — για ό,τι αξίζει αυτό. Κι όταν κοιτάς το σπίτι... με όλη του την ιστορία γεμάτη φαντασία, πείσμα και τρέλα, όλα φαίνονται πιθανά. Νομίζω έχουμε ζήσει τόσο καιρό δίπλα στον θάνατο... που απλώς το συνηθίσαμε.
Η Edith πλησιάζει τα κοιμητήρια.
Edith: Τι είδους οικογένεια τελειώνει την κατασκευή του νεκροταφείου προτού ξεκινήσει το σπίτι; Ντρέπομαι να το παραδεχτώ αλλά... το νεκροταφείο των κατοικιδίων με έφερνε σε μεγαλύτερη αμηχανία από εκείνο των ανθρώπων. Τα 3 ινδικά χοιρίδια ήταν δικά μου — και τα 2 ήταν δικό μου φταίξιμο.
Edith: Ο Sven έχτισε το σπίτι. Αλλά η Edie σχεδίασε το νεκροταφείο.
Η Edith ανεβαίνει στο μνημείο στην κορυφή του λόφου.
Edith: Είμαι σίγουρη ότι το μνημείο του Odin ήταν ιδέα της Edie. Η μαμά μου πάντα προσπαθούσε να προχωρήσει, αλλά για την Edie το παρελθόν δεν έφευγε ποτέ.
Η Edith βλέπει τα συντρίμμια του παλιού σπιτιού μέσα στο νερό και τα παρατηρεί από το τηλεσκόπιο.
Edith: Το έβλεπε να ξεπροβάλλει στο χαμηλό της παλίρροιας. Η Edie έλεγε πως το έβλεπε κάθε βράδυ στα όνειρά της.
Η Edith προχωρά προς τους τάφους των Sam, Gregory και Gus.
Edith: Την πλευρά της Edie την καταλάβαινα πάντα πιο εύκολα. Αλλά όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω και τη μαμά μου καλύτερα. Ο πατέρας της ήταν αυστηρός, αλλά δεν ήταν αρκετό για να σώσει τα αδέρφια της. Προσπαθούσε απλώς να κάνει κάτι καλύτερο.
Η Edith προχωρά προς το μνημείο του Milton και τους τάφους των Sanjay Kumar και Lewis.
Edith: Έχασε δύο αδερφούς, όπως κι εγώ. Καταλαβαίνω γιατί προσπάθησε τόσο πολύ να μας προστατεύσει.
Η Edith κοιτάζει το μνημείο του Milton.
Edith: Δεν βρήκαμε ποτέ το σώμα του Milton, οπότε η μαμά επέμενε ότι φτιάχνουμε μνημείο, όχι ταφόπλακα.
Η Edith επιστρέφει προς το σπίτι, ανεβαίνει στην οροφή και στη συνέχεια σε ένα μπαλκόνι.
Edith: Υπάρχουν τόσα πράγματα που θα ήθελα να ρωτήσω τη μαμά μου τώρα. Ένα κομμάτι μου νομίζει ότι αυτό ήθελε πάντα. Να επιστρέψω κάποτε. Και να τα ανακαλύψω όλα μόνη μου. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι... Αν μου είχε πει ότι θα έχει τόσο σκαρφάλωμα... δεν θα είχα έρθει ποτέ — 22 εβδομάδων έγκυος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου