Υπόγειο
Η Edith κατεβαίνει στο υπόγειο.
Edith: Είχα δει κάποτε την Edie να τρυπώνει στο υπόγειο κρατώντας πακέτα. Νόμιζα ίσως ότι έκρυβε δώρα.
Καταφύγιο του Walter
Η Edith ανοίγει την πόρτα προς το υπόγειο καταφύγιο, όπου βρίσκεται το μνημείο του Walter.
Edith: Τελικά έκρυβε κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Θυμάμαι που ρώτησα κάποτε τη μαμά πού είχε πάει ο Walter. Μου είπε πως μετά τον θάνατο της Barbara, πήγε όσο πιο μακριά μπορούσε. Αν υπάρχει κάποιο μοτίβο σ’ αυτές τις ιστορίες, νομίζω είναι ότι κανένας μας δεν έφτασε και πολύ μακριά.
Η Edith ανοίγει ένα συρτάρι και βρίσκει ένα γράμμα του Walter. Η σκηνή αλλάζει: ο Walter ανοίγει ένα κουτάκι ροδάκινα σ’ ένα καταφύγιο. Το ημερολόγιο δείχνει 14 Νοεμβρίου 1968.
Walter: Αντίο σε όλους.
Walter: Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαι εδώ κάτω 30 χρόνια. Την πρώτη μέρα, όταν άρχισαν οι δονήσεις, δεν πίστεψα ότι θα αντέξω ούτε βδομάδα.
Walter: Αλλά μετά από λίγες μέρες μπήκα σε ρουτίνα. Αυτό με κράτησε σώφρονα. Να έχω πρόγραμμα. Να ζω για το σήμερα.
(Ο Walter πίνει τα ροδάκινα. Η σκηνή μεταπηδά στις 4 Ιανουαρίου 1976.)
Walter: Πάντα περίμενα να πεθάνω την επόμενη μέρα. Αλλά αν περιμένεις αρκετά, συνηθίζεις τα πάντα.
Walter: Ακόμα κι ένα τέρας, πίσω από την πόρτα, αρχίζει να σου φαίνεται φυσιολογικό. Σχεδόν… φιλικό.
(Νέα σκηνή: 24 Μαρτίου 2005.)
Walter: Και μετά, μια μέρα, όλα απλώς… σταμάτησαν. Ό,τι κι αν ήταν αυτό, είχε φύγει. Ίσως κουράστηκε να περιμένει… ή ίσως κουράστηκα εγώ να φοβάμαι.
(Η σκηνή προχωρά στις 31 Μαρτίου 2005.)
Walter: Πέρασε μία βδομάδα—η πιο μεγάλη σε 30 χρόνια.
Ο Walter κοιτάζει προς την ανοιχτή πόρτα του κελαριού και το χρηματοκιβώτιο.
Walter: Τελείωσα με την αναμονή. Πρέπει να φύγω… όσο ακόμα μπορώ.
(Ο Walter ανοίγει την έξοδο και περπατά σε μια υπόγεια στοά.)
Walter: Ξέρω πως εκεί έξω υπάρχει κάτι. Ό,τι κι αν σκότωσε την Barbara… και τη Molly… και τον Calvin.
(Ο Walter πιάνει ένα κασμά και χτυπά τον τοίχο.)
Walter: Ίσως όλο αυτό ήταν λάθος. Αλλά πρέπει να σταματήσω να ζω την ίδια μέρα ξανά και ξανά. Ακόμα κι αν αυτό με σκοτώσει.
(Ο Walter σπάει τον τοίχο και μπαίνει σε μια στοά με ράγες τραίνου.)
Walter: Ό,τι κι αν είναι εκεί έξω, θέλω να ξέρεις ότι είμαι έτοιμος.
Walter: Θέλω να τα εκτιμήσω όλα. Ειδικά το φαγητό. Δεν με νοιάζει αν μου μένει μόνο ένας χρόνος, ένας μήνας, ή μια βδομάδα.
Walter: Θα ήμουν ευτυχισμένος με μια καινούρια μέρα.
Walter: Μπορώ ήδη να φανταστώ τον ήλιο στο πρόσωπό μου.
(Ακούγεται ήχος τραίνου και έντονη λάμψη. Η οθόνη ασπρίζει. Στο παρόν, η Edith κλείνει το σημειωματάριο και σχεδιάζει το πορτρέτο του Walter στο ημερολόγιό της. Έπειτα ακολουθεί την υπόγεια στοά του Walter.)
Edith: Ο Walter πέθανε όταν ήμουν έξι. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι η μαμά δεν μου είχε πει ποτέ ότι ήταν εδώ κάτω. Είμαι σίγουρη ότι προσπαθούσε να με προστατέψει. Ίσως φοβόταν ότι θα κατέληγα σαν τον Walter. Αλλά αν δεν μου είπε ποτέ ότι είχα έναν θείο κάτω απ’ το σπίτι... μπορώ μόνο να φανταστώ τι άλλο έκρυβε. Δεν θέλω να κάνω τα ίδια λάθη—να προσπαθήσω να θάψω κάτι που είναι ακόμα ζωντανό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου